ارتباط سرمایه اجتماعی با مدیریت دانش

ارتباط سرمایه اجتماعی با مدیریت دانش

انتقال اطلاعات و دانش در سطح کلان و خرد بین افراد و سازمان ها، بستگی به افرادی دارد که این انتقال را تسهیل و تسریع می کنند. درنتیجه، تمام عواملی که مشوق ارتباط بین فردی یا مانع آن باشند، بر مبادلات اطلاعاتی افراد نیز تأثیرگذار خواهند بود. به همین دلیل، اهمیت ارتباطات و تعاملات مبتنی بر اعتماد میان افراد در گسترش و کاربرد دانش، مورد تأکید قرارگرفته است. چنانچه سازمانی بتواند هر چه بیشتر تعاملات اثربخش را در میان کارکنان خویش در داخل گروه ها و واحدهای سازمانی افزایش دهد، بیشتر می تواند نسبت به اثربخشی مبادلات اطلاعاتی میان افراد خویش و درنتیجه، مدیریت اثربخش دانش سازمانی اطمینان حاصل کند (Bhatt, 2001, 71).

بنابراین، ایجاد و گسترش فرهنگ و جوی در سازمان که این نوع ارتباطات و تعاملات را ترغیب کند، از ضرورت های مدیریت دانش است (Landry et al, 2002, 690).

ازجمله مطالعات قابل توجه پژوهشگران در این حوزه که رابطه ی میان سرمایه ی اجتماعی و مدیریت دانش را جستجو کرده اند، می توان به مواد زیر اشاره کرد:

آدلر و کرون (2002) در پژوهش خود نشان دادند که میان سرمایه ی اجتماعی و انتقال دانش، ارتباط معناداری وجود دارد (Adler & Kwon, 2002).

لندری و همکارانش (2002) به شواهد مناسبی مبنی بر ارتباط میان سرمایه ی اجتماعی و مدیریت دانش دست یافته اند (Landry et al, 2002). بااین حال، آن ها در پژوهش خود، مدیریت دانش را به طورکلی و بدون تفکیک ابعاد گوناگون آن مدنظر قرار داده اند.

تیمون و اتامف (2003) در پژوهش خود نشان دادند که نقش سرمایه ی اجتماعی در بهبود مدیریت دانش، منجر به کسب عملکرد بالاتر در سازمان می شود (Tymon & Stumpf, 2003).

داس و تنج (2003) نشان داده اند وجود سرمایه ی اجتماعی در سازمان، بر انتقال دانش در میان اعضای شبکه‏ها تأثیرگذار است (Das & Teng, 2003).