پایان نامه با واژگان کلیدی بهبود عملکرد

دانلود پایان نامه

رفتار متفاوتی دارند (54). برخی از ویژگی های مهم که بر مبنای آنها، بایستی گونه های مستعد برای استفاده به عنوان پروبیوتیک ارزیابی شوند، به شرح زیر می باشند:
1-توانایی اتصال به پوشش مخاطی دستگاه گوارش
2-مقاومت در برابر شرایط اسیدیته پایین و غلظت بالای اسیدهای آلی
3-دارای آستانه تحمل بالا نسبت به غلظت های زیاد نمک های صفراوی
4-غیر بیماریزا و غیر سمی بودن
5-سودمندی برای حیوان میزبان
6-دارای قابلیت زنده ماندن و ثبات بالا
7-قادر بودن به ادامه حیات و تکثیر در شرایط دستگاه گوارش
8-امکان کشت و پرورش در مقیاس صنعتی
?-?-? شیوه های تاثیرگذاری پروبیوتیک ها
الف)بهبود سلامت دستگاه گوارش از طریق حفظ فلورمیکروبی مطلوب
1-حذف رقابتی4
تجویز خوراکی سوسپانسیون محتویات سکوم یا مدفوع بدست آمده از جوجه های بالغ به جوجه های تازه تفریخ شده، مقاومت آنها را در مقابل عفونت خوراکی سالمونلا بالا می برد. این پدیده یک نوع حذف رقابتی است (55). تلقیح دهانی جوجه های یک روزه با محلول محتویات طبیعی روده ی پرندگان بالغ و سالم (رقت 10 به 1)، یک روز قبل از آلوده سازی آزمایشی آنها به سالمونلا اینفنتیس منجر به عاری بودن 77 درصد جوجه ها از آلودگی در مقایسه با صد در صد وجود آلودگی در گروه شاهد شد. پیشنهاد شده است که چنین مصونیتی عمدتا حاصل رقابت مستقیم فلور میکروبی بومی دستگاه گوارش با سالمونلا برای اشغال جایگاه های اتصال در مخاط دستگاه گوارش می باشد. در پرندگان سالم، لاکتوباسیل ها به سرعت تکثیر می یابند و با اشغال محیط روده، جمعیت آنها در مقایسه با کلی فرم ها غالب می شود. در همان هفته اول حیات جوجه، جمعیت آنها در مقایسه با کلی فرم ها غالب می شود و به 107 تا 109باکتری در هر گرم از محتویات روده می رسد (44). جوجه های استریل5 (عاری از هر گونه میکروب در بدو تولد) را با اشریشیاکولای، لاکتوباسیل و یا مخلوطی از هر دو آلوده نمودند و سپس از راه دهان آنها را با سالمونلا تیفیموریوم تلقیح کردند. آنها دریافتند که مخلوط هر دو میکروب در جلوگیری از تکثیر و غالب شدن سالمونلا تیفیموریوم موثرتر از اشریشیاکولای یا لاکتوباسیل به تنهایی عمل می کند.
2-تولید اسید و کاهش دادن اسیدیته:
تاثیر منفی، تقابل و ضدیت باکتری های اسیدلاکتیک با گونه های باکتری غیر مفید کانال گوارش، با محصولات نهایی حاصل از متابولیسم آنها ارتباط دارد. باکتری های اسیدلاکتیک، با تولید مقادیر زیادی از اسیدهای آلی همچون اسیداستیک و اسیدلاکتیک، pH روده را کاهش می دهند (21). اسیدهای آلی، برای میکروب های نامطلوب موجود در روده، سمی هستند. به موازات کاهش pH، این سمیت، چند برابر می شود. چون، اشکال غیر یونیزه این اسیدها، بهتر به درون دیواره سلولی باکتری ها نفوذ می کنند و موجب متلاشی شدن آن می شوند. لذا، اثر ضدیت (آنتاگونیستی) لاکتوباسیل بر انتروباکتری و سالمونلا ناشی از تولید اسیدلاکتیک است.
3-ترشح مواد مشابه آنتی بیوتیک ها
فعالیت آنتاگونیستی باکتری های اسیدلاکتیک، نسبت به باکتری های بیماری زا را می توان تا حدودی با تولید مواد باکتری کش6 مرتبط دانست. تعداد زیادی مواد مشابه آنتی بیوتیک از جمله اسیدوفیلین، اسیدولین، لاکتوباسیلین، لاکتوسیدین و غیره، توسط سویه های مختلفی از لاکتوباسیل ها تولید می شوند. مشخص شده است که این ترکیبات با دارا بودن خاصیت ضدمیکروبی بر علیه سالمونلا، شیگلا، پرتئوس، کلبسیلا، اشریشیا کولای، سودوموناس و غیره، موثر می باشند. به نظر می رسد که پراکسیدهیدروژن تولید شده توسط برخی از گونه های لاکتوباسیل، مسئول بخشی از این اثر متقابل آنتاگونیستی است چون این ماده در محیط های با pH پایین دارای فعالیت میکروب کشی قویتری است (25).
4-تجزیه ی نمک های صفراوی
نمک های صفراوی ترشح شده به درون مجرای معدی- روده ای، به صورت مواد شوینده عمل می کنند و موجب امولسیون چربی های جیره می شوند. اکثر باکتری های تولید کننده اسیدلاکتیک، توانایی تجزیه اسیدهاس صفراوی، به اشکال آزاد، همچون اسیدکولیک، اسید دی اکسی کولیک و اسیدتاروکولیک7 را دارند. این اسیدهای آزاد در مقایسه با شکل ترکیبی خود قابلیت بازدارندگی بیشتری دارند و لذا در مقابله با باکتری های بی هوازی و باکتری های هوازی گرم مثبت موثرترند. این فرآیند تجزیه ی اسیدهای صفراوی به وسیله باکتری های پروبیوتیک، ماهیت ضدمیکروبی آنها و تولید ترکیبات ضدمیکروبی (اسیدولین و رئوترین) را افزایش می دهد و منجر به کاهش بیشتر جمعیت باکتری های زیان آور در دستگاه گوارش می شود (40).
ب)تغییر متابولیسم میکروبی
1-فعالیت آنزیم های هضمی
آنزیم های میکروبی به دلیل افزایش هضم موادمغذی به ویژه در قسمت های انتهایی روده برای میزبان مفید هستند. مشخص شده است که گونه های لاکتوباسیل مورد استفاده در محصولات پنیری قادر به تجزیه چربی، نشاسته و پروتئین می باشند (77).
2-فعالیت ضد جهش و ضد سرطان زایی
افزودنی های خوراکی میکروبی، فعالیت ترکیبات جهش زا را متوقف می کنند. با افزودن مکمل لاکتوباسیل اسیدوفیل به جیره می توان فعالیت آنزیم های سرطان زا همچون نیترورداکتاز، آزورداکتاز و بتا- گلوکورونیداز، را در دستگاه گوارش موش کاهش داد. مارتینی و همکاران (1997) با خوراندن جیره های حاوی افزودنی خوراک میکروبی متوجه کاهش میزان آمین های سرطان زا در مدفوع شدند(47).
3-تولید آمونیاک
توقف تولید آمونیاک و جلوگیری از فعالیت آنزیم اوره آز توسط باکتری
های پروبیوتیک عاملی مفید برای بهبود سلامت و افزایش رشد مرغ می باشد. این امر ناشی از این واقعیت است که آمونیاک تولید شده توسط باکتری های تجزیه کننده اوره در مخاط روده می تواند آسیب قابل توجهی به سلول های سطح مخاط وارد نماید. گزارش شده است که خوراندن پروبیوتیک (لاکتوباسیلوس کاهشی)، فعالیت آنزیم اوره آز را طی سه هفته اول زندگی در محتویات روده ی کوچک جوجه های گوشتی به طور معنی داری کاهش می دهد. کاهش تولید آمونیاک برای به حداقل رساندن مشکلات تنفسی مفید است و موجب کاهش آلودگی محیطی ناشی از پرورش طیور نیز می شود.
4-اثرات ضد کلسترول
تغذیه لاکتوباسیلوس، میزان کلسترول سرم را کاهش می دهد. فعالیت ضد کلسترول باکتری های اسیدلاکتیک از سه طریق ممانعت از ساخته شدن کلسترول، مهار جذب کلسترول در روده و تجزیه نمک های صفراوی اعمال می شود (18).
5-تنظیم فعالیت سیستم ایمنی
گزارش شده است که اضافه کردن لاکتوباسیلوس به جیره مرغ های تخم گذار رشد و توسعه سلولی حفره ها یا غارهای پی یر8 را در ایلئوم افزایش می دهد. این حالت، نشانه ی تحریک سیستم ایمنی موکوسی است که از طریق ترشح ایمنوگلوبین (IgA)، در پاسخ به محرک های آنتی ژنی واکنش نشان می دهد. تغذیه مستقیم میکروب ها،سیستم ایمنی را برای مقابله با آنتی ژن های مختلف با روش های زیر فعال می سازد (72).الف.افزایش فعالیت بیگانه خواری لنفوسیت ها
ب.تولید سیتوکین های واسطه سلولهای کمکی9T توسط سلول های طحال و
ج.جلوگیری از تولید IgE از طریق حفاظت بافت لنفوئیدی مرتبط با دستگاه گوارش10
6-افزایش مصرف و جذب خوراک
فلور باکتری موجود در روده ی حیوانات اهلی نقش مهمی در هضم و جذب خوراک مصرف شده توسط این حیوانات دارند. میکروب ها، در متابولیسم موادمغذی جیره همچون کربوهیدرات ها، پروتئین ها، لیپیدها، موادمعدنی و همچنین ساخته شدن ویتامین ها مشارکت دارند. ناهاسون و همکاران (1992) گزارش نمودند که افزودن کشت های لاکتوباسیلوس به جیره های تنظیم شده بر پایه ذرت- سویا، ابقای ازت، فسفر، مس و منگنز را در مرغ های تخم گذار افزایش می دهد.
2-3-? تحقیقات انجام گرفته در مورد استفاده از پروبیوتیک ها
در تحقیقات مختلف انجام گرفته در رابطه با استفاده از پروبیوتیک ها در حیوانات مختلف، مشخص شده است که استفاده از پروبیوتیک ها در تغذیه حیوانات برخی از فرانسخه های خونی را تحت تاثیر قرار می دهند. در ازمایش موهان و همکاران(1996) استفاده از پروبیوتیک باعث کاهش کلسترول خون جوجه های گوشتی شد (51). در تحقیق پانداو همکاران(2000) استفاده از گونه های لاکتوباسیل به عنوان پروبیوتیک، کلسترول سرم خون جوجه های گوشتی را به طور معنی داری کاهش داد ولی این پروبیوتیک سایر چربی های خون را تغییر نداد (61). گیلیانند و همکاران(1985) نیز به کاهش کلسترول خون در اثر مصرف پروبیوتیک اشاره کرده اند. کبیر (2004) گزارش کردند که اضافه کردن 2 گرم پروبیوتیک در هر لیتر آب مصرفی توسط جوجه های گوشتی راندمان ران وسینه را نسبت به گروه شاهد بالاتر می برد (42). مکانیسم کاهش کلسترول را به هضم و نوسازی کلسترول نسبت دادند. گزارش شده است که استفاده از پروبیوتیک باعث افزایش تولید انتی بادی در جوجه گوشتی می شود (42). برخی از میکروارگانیزم های موجود در پروبیوتیک ها از کلسترول موجود در اندام های گوارشی برای متابولیسم خود استفاده می کنند که این باعث کاهش مقدار کلسترول جذب شده می شود. کاهش کلسترول پلاسما توسط پروبیوتیک ها را به قدرت لاکتوباسیل ها در تجزیه صفرا نسبت می دهند (26).
دستکاری میکروب های روده با استفاده از پروبیوتیک باعث گسترش پاسخ ایمنی می شود (49). مکانیسم فعالیت ایمنی از پروبیوتیک هنوز بخوبی روشن نشده است. پروبیوتیکها مخصوصا لاکتوباسیل ها باعث مطابقت سیستم آنتی بادی با انتی ژن در جوجه های گوشتی می شوند (32). آنزیم های میکروفلورای روده برای مواد مغذی میزبان مفیدند چرا که آنها هضم مواد مغذی را مخصوصاً در روده باریک افزایش می دهند و باعث افزایش مصرف خوراک می شوند. جین و همکاران( 1998) تاثیر میکروفلورای دستگاه گوارش را بر روی آنزیمهای گوارشی محتویات روده به وسیله جوجه های عاری از میکروب و جوجه های معمولی بررسی کردند و دریافتند که پروتئازهای محتویات روده کور جوجه ها معمولی بیشتر از جوجه های عاری از میکروب بود(39). همچنین ثابت شده است که استفاده از پروبیوتیک در جوجه های گوشتی باعث افزایش آنتی بادی سرم روده می شود (حقی حقی 2005). اما گزارشاتی دیگری ثابت کردند که استفاده از پروبیوتیک در جیره جوجه های گوشتی اثر معنی داری روی سیستم ایمنی ندارد (میلیدین 2008). گزارش شده است که استفاده از مکمل پروبیوتیک در جیره جوجه های گوشتی باعث بهبود کیفیت گوشت قبل و بعد از منجمد شدن می شود(41). بعلاوه گزارش شده است استفاده از پروبیوتیک بر خصوصیات لاشه از جمله رنگ، آبداری، طعم و بو گوشت سینه و ران اثر مثبت دارد (45). اضافه کردن پروبیوتیک به جیره جوجه های گوشتی بر افزایش وزن مؤثر است. به هر حال هدف اصلی استفاده از این ترکیبات در جیره جوجه های گوشتی بهبود ضریب تبدیل خوراک است (دینر و ریچارد 2005). بهبود عملکرد می تواند به دلیل تأثیر پروبیوتیک ها بر میکروفلورای روده از دو طریق باشد اول کاهش استفاده از مواد غذایی بوسیله میکروارگانیسم ها و دوم کاهش متابولیتهای میکروبی که در رشد میزبان دخالت دارند. استفاده از پروبیوتیک در سطح 05/0 و 1/0 درصد جیره جوجه خروس ها باعث بهبود معنی دار افزایش وزن بدن و مصر
ف خوراک آنها نشد (5). گزارش شده است که استفاده از پروبیوتیک در جیره جوجه های گوشتی باعث افزایش وزن زنده و افزایش تولید لاشه در سن 2، 4، 5 و6 هفتگی شده است. استفاده از مکمل لاکتوباسیلوس به جیره جوجه های گوشتی باعث افزایش سطح آمیلاز روده ای می شود (38). مکانیسم بهبود ضریب تبدیل خوراک به دلیل تغییر میکروفلورای روده ای جلوگیری از رشد باکتری های بیماریزا در روده، افزایش رشد باکتری های غیر بیماریزا بی هوازی و باکتری های گرم مثبت (که باعث تولید اسید لاکتیک و پراکسیداسیون هیدروژن می شود) است. بعلاوه باعث افزایش هضم و استفاده بهتر از مواد مغذی می شوند. بنابراین عمده ترین دلیل استفاده از پروبیوتیک ها بهبود رشد، کاهش میزان مرگ ومیر و بهبود ضریب تبدیل خوراک می باشد (86).استفاده از دو سویه باسیلوس در جیره جوجه های گوشتی هموگلوبین خون را کاهش داد ولی بر کلسترول سرم تاثیر چندانی بر جای نگذاشت. در این آزمایش علت کاهش هموگلوبین به رقابت پروبیوتیک و دام میزبان برای تحصیل اسید فولیک نسبت داده شده است. بنابراین منطقی به نظر می رسد که قبل از آنکه استفاده از پروبیوتیک، به عنوان یک محصول جدید بیوتکنولوژی، به صورت عمومی درآید تحقیقات و پزوهش های بیشتری در مورد این محصول و تاثیرات آنها بر عملکرد و سلامتی دام ها و حتی انسان انجام شود. کوشش های زیادی انجام گرفته تا اثر مواد افزودنی خوراکی مانند پروبیوتیک ها و آنتی بیوتیک ها بر بهبود رشد، ضریب تبدیل خوراک و کاهش قیمت جیره را نشان دهند (2).
2-4 پری بیوتیک
پری بیوتیک، به هر یک از اجزای غیر قابل هضم خوراک اطلاق می شود که از طرق رویه ای اختصاصی مبنی بر تحریک رشد و یا فعالیت یک و یا چند گونه باکتری در روده ی بزرگ بر حیوان میزبان تأثیری مطلوب دارد و موجبات بهبود سلامت آن را فراهم می نماید (23). هر پری بیوتیک در صورتی مؤثر است، که انجام یک فرآیند تخمیری خاص در روده بزرگ را تحریک و تشدید نماید. این فرآیند بایستی با تحریک آن دسته از باکتری های فلور طبیعی روده انجام گیرد که بالقوه برای پرنده میزبان، مفید و محرک سلامت هستند. پری بیوتیک مطلوب، چنین اثری را نباید برای باکتری های مضر داشته باشد (24). پری بیوتیکها ترکیبات خوراکی غیر قابل هضمی هستند که از طریق تحریک رشد یا فعالیت یک یا تعدادی محدود از باکتری ها در کولون آثاری مفید برای میزبان دارند (23). همچنین مهمترین ماده مغذی برای باکتری ها در قسمت خلفی دستگاه گوارش می باشند که ممکن است از رشد برخی از گونه های باکتریایی بیماریزا ممانعت کنند و اثر مفیدی برای رشد بعضی گونه های باکتریایی مفید داشته باشند (84). پری بیوتیک ها بطور انتخابی اجز خوراک را تخمیر می کنند و تغییرات ویژه ای بر ترکیب و فعالیت میکروب های معده ای – روده ای ایجاد می کنند و از طریق آنزیم های هضم کننده میزبان تأثیر بر هضم ندارند (22). سودمندی رشد در استفاده از پری بیوتیک (الیگوساکارید و میکروب ها) بوسیله تغییر جمعیت میکروب های روده و در نتیجه افزایش سلامتی حیوان (8, 9) به طور بالقوه صدها پری بیوتیک مختلف به صورت طبیعی می توانند وجود داشته باشند و یا می توانند از پلی ساکارید ها ساخته شوند. فرآورده های پری بیوتیکی که به صورت تجاری عرضه می شوند بیشتر الیگوساکاریدهای گالاکتوز، فروکتوز یا مانوز هستند، خصوصیات منحصر بفرد اینولین و الیگوفروکتوز بطور انتخابی باعث تحریک رشد بیفیدوباکتریا

دیدگاهتان را بنویسید