پایان نامه با واژگان کلیدی اضافه وزن

وچک و فاقد مدیریت علمی، به جیره مرغ اضافه می شوند.
تحقیقات منتشر شده در خصوص استفاده از افزودنیهای خوراکی بسیار متفاوت است. افزودنیهای جدیدی اخیرا وارد بازار شده است لذا این تحقیق طراحی شده تا موارد ذیل مورد برسی و مطالعه قرار گیرد:
?- مقایسه تاثیر افزودنیهای خوراکی مختلف روی عملکرد رشد جوجه های گوشتی.
?- مقایسه تاثیر افزودنیهای خوراکی مختلف روی مورفولوژی روده جوجه های گوشتی.
?- مقایسه تاثیر افزودنیهای خوراکی مختلف روی متابولیتهای سرم خون جوجه های گوشتی.

فصل دوم
بررسی منابع

2-1- آنزیم ها
بخش اعظم هزینه تولید تخم و گوشت طیور، به خوراک اختصاص دارد. لذا هرگونه بهبود یا پیشرفت عملکرد طیور به نوعی با جیره مرتبط باشد و بدون شک تأثیر قابل توجهی بر سودآوری دارد. امروزه، صنعت مرغداری دچار چالش ناشی از قیمت بالای اجزای خوراک است. علاوه بر این، کمبود منابع رایج خوراک، برای استفاده در جیره نیز احساس می شود. تلاش های گستره ای جهت استفاده از منابع جایگزین برای اجزای معمول خوراک در جریان است. اما بسیاری از این منابع جدید خوراک، به طور مشخص حاوی عوامل یا موادی هستند که استفاده از آنها را در تغذیه طیور محدود می کند. لحاظ نمودن چنین منابعی از خوراک در تهیه جیره طیور ممکن است عملکرد آنها را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهد. این موضوع بسیار محرز است که ارزش تغذیهای غلاتی مثل جو، یولاف، چاودار و گندم تحت تأثیر پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای خاص موجود در دیواره سلولی آندوسپرم آنها کاهش می یابد. علاوه بر پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای، اسید فایتیک یا فیتات، به عنوان کمپلکس آلی فسفر به طور طبیعی در گیاهان یافت می شود. به دلیل فقدان آنزیم فیتاز اندوژنوسی (ترشح شده از منشأ درونی) هیدرولیز کننده فیتات ، این فسفر آلی از لحاظ بیولوژیکی برای طیور کمتر قابل استفاده است. به منظور خنثی سازی اثرات نامطلوب این نوع مواد، آنزیم های خوراکی به جیره های طیور اضافه می شوند تا ضمن بهبود ارزش غذایی جیره، تولید طیور را اقتصادی نمایند و باعث کاهش آلودگی محیط زیست شوند. (75، 59). استفاده از اجزای خوراک دارای قابلیت هضم پایین در تهیه جیره های طیور نه تنها منجر به عملکرد ضعیف می گردد بلکه موجب رشد و تکثیر بیش از حد باکتری ها در دستگاه گوارش نیز می شود. خوراک هضم نشده محیط بالقوه مطلوبی برای فعالیت باکتری ها و انجام تخمیر است که منجر به اختلالات و بیماری های روده ای می شود. در صورت وقوع اینگونه ناراحتی ها، چاره ای جز استفاده از آنتی بیوتیک و سایر ترکیبات ضد میکروبی برای غلبه بر اثرات منفی آنها نیست. امروزه که ممنوعیت استفاده از آنتی بیوتیک ها امری جدی و جهانی شده است اهمیت دستیابی به ساز و کارهایی که بتوانند کیفیت تغذیه ای این اجزای با قابلیت هضم پایین را بهبود بخشد، روز به روز بیشتر می شود. مطالعات متعدد نشان داده است که با افزودن آنزیم ها به خوراک، تنوع و ناهمگنی عملکرد طیور تغذیه شده با جیره های دارای اجزای با قابلیت هضم پایین، کاهش می یابد. این بهبود عملکرد، به دلیل فعالیت اختصاصی آنزیم ها بر مواد، افزایش هضم، جذب و استفاده مؤثرتر از مواد مغذی صورت می گیرد. بنابراین از تخمیرهای ناخواسته و زیان آور باکتری ها در محیط روده به خصوص در بخش انتهایی آن، ممانعت به عمل می آید و نتیجه ی نهایی آن بهبود عملکرد است. آنزیم ها پروتئین هایی با وزن مولکولی بالا (10 تا 50 هزار دالتون) هستند که توسط سلول های زنده تولید می شوند و واکنش های بیوشیمیایی مربوط به چرخه حیات سلول را کاتالیز می کنند اما خود تحت تأثیر قرار نگرفته و تغییر نمی یابند. بر خلاف سایر افزودنی های خوراکی، همچون ویتامین ها، مواد محرک رشد و یا اسیدهای آمینه که تأثیرشان شرکت در متابولیسم است، آنزیم ها فقط از طریق فعالیت کاتالیکی شان عمل می نمایند. هر آنزیم دارای یک ماده (یا سوبسترا) اختصاصی است و سرعت یک واکنش شیمیایی خاص را در شرایطی ویژه به لحاظ دما و اسیدیته افزایش می دهد اما در پایان واکنش دست نخورده یا بدون تغییر باقی می مانند. آنزیم ها، سرعت واکنش های شیمیایی را در مقایسه با واکنش های مشابه بدون کاتالیزور 1010 تا 1020 برابر افزایش می دهند.
2-1-? ضرورت افزودن آنزیم به جیره
اجزای کربوهیدرات، پروتئین و چربی موجود در منابع خوراک می توانند توسط فعالیت آنزیم های داخلی (تولید شده در بدن طیور) هضم شوند. اما ترکیبات غیر قابل هضم موجود در کربوهیدرات ها موسوم به پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای نمی توانند به وسیله آنزیم های داخلی هضم شوند، چون آنزیم های ویژه تجزیه آنها در بدن وجود ندارد. بنابراین ضروری است که این آنزیم ها به صورت اگزوژنوس (از منشأ خارجی) به خوراک اضافه شوند تا مواد مغذی غیر قابل استفاده برای طیور، مورد بهره برداری قرار گیرند. اگر چه باکتری های موجود در روده ی بزرگ به ویژه روده ی کور با تولید آنزیم های لازم مواد مغذی غیر قابل هضم را به گازها و اسیدهای چرب فرار تخمیر می کنند، اما به علت کمبود اکسیژن در حفره سکوم و راست روده قادر به اکسید نمودن قندهای حاصل از این فرآیندها نمی باشند. لذا تخمیر مواد مغذی هضم نشده توسط میکروب ها در انتهای حفره گوارش گازهای خاصی را تولید می کند که به نوبه خود موجب بروز اختلالات گوارشی می شوند. از این رو پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای باید قبل از
ورود به سکوم به مواد مغذی قابل هضم تجزیه شوند. وجود آنزیم های اگزوژنوس در خوراک های طیور در اصل برای هیدرولیز این ترکیبات و سایر عوامل ضد تغذیه ای مانند فایتات موجود در اجزای خوراک ضروری است.
2-1-? پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای
کربوهیدرات های موجود در منابع خوراک حاوی مواد مغذی با قابلیت هضم مطلوب همچون نشاسته و قندها هستند در عین حال، به علت دارا بودن کربوهیدرات های پیچیده ی شناخته شده ای موسوم به پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای خاصیت ضد تغذیه ای نیز از خود بروز می دهند. پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای، اجزای سازنده ی دیواره ی سلول گیاهی هستند که عمدتاً از سلولز، همی سلولز و پکتین تشکیل شده اند. میزان این ترکیبات بسته به نوع و واریته ی گیاه و بخش های مختلف در یک گیاه متفاوت است. پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای را می توان بر اساس ویژگی های فیزیکو شیمیایی و نوع عملکرد به دو دسته محلول و نامحلول تقسیم کرد. سطوح بالاتر پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای محلول در مقایسه با انواع غیر محلول اثرات نامطلوب گسترده ای در تغذیه طیور دارند. ویژگی های فیزیکو ـ شیمیایی پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای به دلیل فعالیت های ضد تغذیه ای آنها در جوجه های گوشتی و مرغ های تخم گذار است(78) . پلی ساکارید ها، مولکول های بزرگ پلیمری هستند که از قندهای ساده تشکیل شده اند. در ساختار این ترکیبات، قندها توسط نوع خاصی از پیوند به نام پیوند گلایکوزیدی به هم اتصال یافته اند که بین گروه همی استال از یک قند و گروه هیدروکسیل قند دیگر برقرار می شود.
2-1-4 اثرات ضد تغذیه ای پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای
وقتی که مرغ مقدار زیادی مواد فیبری را از طریق جیره می خورد در مرحله اول اثرات ضد تغذیه ای فیبر با کاهش میزان انرژی دریافتی مرغ از جیره بروز می کند. یکی دیگر از اثرات منفی فیبر جیره، افزایش ویسکوزیته (چسبندگی) محتویات روده است که عمدتاً به دلیل بخش محلول فیبر ایجاد می شود. پنتوزان ها، بتاگلوکان ها و مواد پکتیکی موجود در جیره، اجزای ویسکوز اصلی هستند که چسبندگی محتویات روده را افزایش می دهند (60). افزایش ویسکوزیته، به نوبه خود اثرات منفی بر محیط روده، هضم و جذب مواد مغذی دارد که برخی از آنها عبارتند از:

شکل ?-? طبقه بندی پلی ساکاریدهای دیواره ی سلولی
1. ویسکوزیته بالای ناشی از مواد فیبری محلول، مدت زمان و یا به عبارت بهتر سرعت عبور مواد در حال هضم را کاهش می دهد و امکان دسترسی آنزیم های هاضم به سوبستراهای اختصاصی خود (کربوهیدرات، پروتئین و چربی) را مختل می کند. افزایش گران روی محتویات روده، موجب جذب و حفظ آب در داخل و اطراف مواد در حال هضم می شود، این موضوع، همراه با افزایش ضخامت لایه ی آب را تشکیل شده در موکوس روده است که جذب محصولات نهایی موجود در عصاره ی هضمی را کاهش می دهد. نتیجه اصلی و نهایی، کاهش جذب و استفاده از انرژی قابل هضم و دیگر مواد مغذی است.
2. افزایش تخمیر، رشد و تکثیر باکتری های موجود در محیط روده که با میزبان بر سر مواد مغذی رقابت می کنند.
3. افزایش وزن روده، به واسطه ی افزایش سرعت تکثیر سلول های دیواره ی آن که منجر به تغییر ساختمان و عملکرد لایه موکوسی و در نهایت، عملکرد ضعیف حفره ی لوله ی گوارش می شود.
4. افزایش میزان رطوبت بستر که منجر به چسبیده بودن مدفوع می شود.
5. سطوح بالای فیبر ناخواسته (پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای) و گازهای تولید شده در روند تخمیر آنها در بخش انتهایی حفره ی لوله ی گوارش باعث عفونت روده و مدفوع شل و آبکی (اسهال کاذب) می شوند.
6. به دام انداختن مواد مغذی همچون پروتئین، نمک ها، لیپید و کلسترول که نتیجه ی آن تغییر در الگوی طبیعی یا دینامیک هضم و جذب در روده است.
در نمودار، دسته بندی عمومی، اثرات نامطلوب و زیان آوری پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای محلول دارای خاصیت وسکوزیته بر عملکرد طیور ارائه شده است. برآیندهمه اثرات ذکر شده و هم کوشی بین آنها، منجر به کاهش جذب مواد مغذی، راندمان تبدیل پایین خوراک، نقصان در رشد، نارسایی های مزمن و دیگر مسائل مرتبط با سلامت در طیور، می گردد. مقدار پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای، در برخی از اجزای معمول خوراک طیور، در جدول ارائه شده است.

شکل ?-? اثرات زیان آور پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای محلول

?-?-? نقش آنزیم ها در جیره های طیور
به منظور بهبود ارزش غذایی غلات کم انرژی مختلف و سایر اجزای جیره، فرآورده های آنزیمی خاص با قابلیت هیدرولیز کردن پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای و فایتات ها تولید شده است (11) این مواد گروه جدیدی از افزودنی های خوراک طیور را تشکیل می دهند. آنزیم ها بسته به ترکیب خوراک برای هضم بقایای غیر قابل هضم گیاهان به خوراک اضافه می شوند.
به طور کلی، نقش آنزیم ها در جیره های طیور را می توان در موارد زیر برشمرد:
1. به حداکثر رساندن راندمان مصرف منابع خوراک معمول و غیر معمول.
2. افزایش قابلیت هضم ترکیبات فیبری و بهبود قابلیت دسترسی مواد مغذی جهت هضم بیشتر و به دنبال آن کاهش تولید مدفوع.
3. کاهش اثرات منفی عوامل ضد تغذیه ای مانند تانن ها، ساپونین ها و مواد گواترزا.
4. مهیا نمودن زمینه بروز حداکثر پتانسیل ژنتیکی پرنده از طریق تأمین تغذیه مطلوب.
5. کاهش مرگ و میر اولیه ناشی از مشکلات مربوط به کپک های مضر و آفلاتوکسین در خوراک طیور.
6. میسر نمودن انعطاف پذیری و دقت بیشتر
در تهیه فرمول جیره های مناسب، کاهش هزینه ی خوراک و حفظ عملکرد طیور.
7. کاهش آلودگی محیطی ناشی از دفع مواد مغذی، مخصوصاً فسفر، نیتروژن و دیگر مواد معدنی.
2-1-? تأثیر مکمل آنزیم بر عملکرد طیور
افزودن 1/0 درصد از ترکیب آنزیمی تجاری (زایلاناز، پروتئاز و آمیلاز، به ترتیب به میزان 300، 400 و 400 واحد در هر گرم از محصول) به جیره های تنظیم شده بر پایه ی ذرت و کنجاله ی سویا برای جوجه های گوشتی افزایش وزن بدن را در 35 روزگی را به طور معنی داری افزایش داده است. (14) در آزمایشی مشابه، رانی و همکاران (2003)، اضافه وزن بالاتری را در جوجه های تغذیه شده با جیره ذرت ـ کنجاله سویا، مکمل شده با یک ترکیب آنزیمی تجاری حاوی آلفا آمیلاز، زایلاناز، بتا گلوکاناز، سلولاز و پکتیناز، گزارش کردند (68). در جیره های متعادل شده بر مبنای ذرت ـ کنجاله سویا، آرابینو ـ زایلان ها و پکتین ها، پلی ساکارید های غیر نشاسته ای اصلی هستند که ارزش انرژی جیره را کاهش می دهند. افزودن آنزیم ها به خوراک، ساختمان پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای را می شکند در نتیجه ویسکوزیته محتویات حفره گوارش را کاهش می دهد مواد مغذی در دام افتاده را آزاد می کند و محتوای انرژی قابل متابولیسم جیره را بالا می برد. نتیجه نهایی این اثرات، عملکرد بهتر جوجه ها است. با این وجود، روی و همکاران (2002)، هیچ تأثیر مفیدی از مکمل نمودن آنزیم های هضم کننده پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای (زایلاناز و پکتیناز به میزان، به ترتیب 4025 و 51 واحد در هر کیلوگرم جیره) در جیره های ذرت ـ کنجاله سویا بر عملکرد جوجه های گوشتی مشاهده نکردند. در دانه های غلات مثل گندم و جو، غلظت بالای پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای محلول، ویسکوزیته مواد در حال هضم در دستگاه گوارش را بالا می برد که منجر به کاهش هضم نشاسته، پروتئین و لیپید می شود (16). در مطالعه توسط آنیسون و چاکت (1991)، افزودن فرآورده ای تجاری حاوی ترکیبی از آنزیم های مختلف به جیره های حاوی دانه های غلات، عملکرد جوجه ها را به طور معنی داری بهبود بخشید و ویسکوزیته محتویات روده به علت تجزیه ی پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای محلول کاهش یافت(6). با افزودن ترکیب تجارتی حاوی آنزیم های زایلاناز و بتا گلوکاناز به میزان 20 میلی گرم در هر کیلوگرم جیره، بهبود معنی داری در ضریب تبدیل خوراک مرغ های تخم گذار مشاهده شد(48). ویسکوزیته محتویات حفره گوارش نیز کاهش یافت. کوچر و همکاران (2002)، تأثیر دو فرآورده آنزیمی شامل آنزیم A (همی سلولاز، 15000 واحد در گرم، بتا گلوکاناز، 7/54 در هر گرم و پکتیناز، 3017 واحد در هر گرم) و آنزیم B (گالاکتاناز)، را بر ارزش غذایی کنجاله سویای تغذیه شده به جوجه های گوشتی نر بررسی نمودند. آنزیم های مورد نظر هر یک به میزان توصیه شده (آنزیم A ، به میزان 04/0 گرم در هر کیلوگرم و آنزیم B به میزان 94/0 گرم، در هر کیلوگرم جیره) و در 5 تکرار به جیره ای متعادل شده بر مبنای ذرت ـ کنجاله سویا افزوده شدند. آنزیم A در سطح توصیه شده، تأثیر معنی داری بر عملکرد و همچنین بر قابلیت هضم مواد مغذی در ژژونوم نداشت. اما در مقادیر بالاتر از سطح توصیه شده، به طور معنی داری انرژی قابل متابولیسم ظاهری تصحیح شده برای نیتروژن (AMEn)، قابلیت هضم پروتئین و پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای را بهبود بخشید. آنزیم B در سطح توصیه شده، AMEn جیره را به طور معنی داری (05/P0) بهبود بخشید اما بر رشد و یا ضریب تبدیل خوراک طیور تأثیری نداشت و در مقدار بالاتر از سطح توصیه شده

دیدگاهتان را بنویسید