اثرات استفاده دو نوع پروبیوتیک تجاری (PG91 و پریمالاک) بر عملکرد جوجه های گوشتی- قسمت …

اثرات استفاده دو نوع پروبیوتیک تجاری (PG91 و پریمالاک) بر عملکرد جوجه های گوشتی. وحیده اصغریان
,,,,,
فاطمه شاهوردی
رویا یاوری فرد
با هدف مقایسه پروبیوتیک PG91 با پروبیوتیک پریمالاک به عنوان جایگزین آنتی بیوتیک در جیره، روی عملکرد جوجه های گوشتی این مطالعه انجام شد. ۲۴۰قطعه جوجه گوشتی نژاد راس ۳۰۸ در قالب طرح کاملا تصادفی به ۵ تیمار( هر تیمار شامل۴ تکرار و هر تکرار ۱۲ قطعه جوجه) تقسیم وهر تیمار از یک جیره آزمایشی استفاده نمودند. جیره ها شامل: ۱) جیره بر پایه ذرت و کنجاله سویا و بدون پروبیوتیک (CONT)، ۲) جیره شاهد + پروبیوتیک PG91 با تراکم ۱۰۶ باکتری در هر گرم خوراک (PG91-106)، ۳) جیره شاهد+ پروبیوتیک PG91 با تراکم ۱۰۷ باکتری در گرم خوراک(PG91- 107)، ۴) جیره شاهد + پروبیوتیک PG91 با تراکم ۱۰۸ باکتری در گرم خوراک(PG91-108)، ۵) جیره شاهد + پروبیوتیک پریمالاک (با تراکم توصیه شده شرکت سازنده ۱۰۹ باکتری در گرم خوراکPRIM-) بودند.
نتایج نشان داد که میانگین وزن جوجه های استفاده کننده از جیره حاوی پروبیوتیک PG91 با تراکم ۱۰۷ نسبت به گروه شاهد بطور معنی داری (P<0.05) افزایش یافت. از نظرمصرف خوراک اختلاف معنی داری بین تیمار های حاوی پروبیوتیک نسبت به گروه شاهد، بدست نیامد. ضریب تبدیل غذایی در تیمارهای حاوی پروبیوتیک PG91 در تراکم های ۱۰۶ و۱۰۷ در مقایسه با گروه شاهد به طور معنی داری (P<0.05)بهبود یافت.
استنتاج نهایی این است که پرِبیوتیکPG91 نسبت به پریمالاک موجب ارتقای معنی دار در افزایش وزن و ضر یب تبدیل خوراک و متعاقبا کاهش هزینه تولید شده و در نتیجه می توان از آن به عنوان جایگزین پروبیو تیک های تجاری بصورت موثر استفاده نمود.
واژگان کلیدیپریمالاک- جایگزین آنتی بیوتیک- میکرو فلور دستگاه گوارش- PG91
Abstract
Effects of two different probiotics (PG91 and Perimalac) on broiler performance.
vahide asghariyan
This experiment was carried out to compare the effects of Primalac (as a commercial prebiotic and antibiotic alternative) versus another prebiotic named PG91, on broilers performance. The experiment was conducted in a completely randomized design using 240 day old Ross 308 chicks with 5 treatments(4 replicate with 12 chicks in each replication), as: 1) Corn and soybean meal based diet, without probiotics(CONT), 2) Control diet + PG91 probiotic with bacteria density of 10per grams of feed(PG91-106), 3 ) control diet +PG91 probiotic with bacteria density of 107 per grams of feed(PG91-107) , 4) control diet +PG91 probiotic with bacteria density of 108 per grams of feed(PG91-108), 5) control diet + probiotic Primalac (109 bacteria per gram of feed, as recommended by manufacturer). The results showed that compared to CONT, diet containing PG91 probiotic with bacteria density of 107 significantly increased broiler body weight (P <0.05). In term of feed intake, compared to controls no significant differences was observed between treatments containing probiotics. Compared to control, treatment PG91 with bacteria density of 10and 10, showed significant increase in FCR (P <0.05). Conclusion was that, compared to Primalac, diets containing probiotic PG91, appeared with positive impact on weight gain ,feed conversion coefficient and cost reduction in diet, hence could be replaced effectively with commercial probiotics such as Primalac.
Keyword: Antibiotic alternative- Primalac – PG91
مقدمه
مقدمه
از جمله اساسیترین مسائل جوامع بشری از بدو خلقت تا به امروز تامین نیازهای تغذیه ای انسان بوده که با افزایش جمعیت، فزونی یافته است. ایجاد تنوع محصولات دامی از جمله فعالیتهایی است که می تواند جوابگوی تقاضای روزافزون جمعیت جهان در کشورها باشد. در این راستا پرورش طیور از جایگاه ویژهای برخوردار است. پرورش طیور در جهان از قدمت دیرینهای برخوردار است. با توجه به اهمیت بسزای این صنعت در تغذیه بشر، محققان زیادی در سراسر جهان در تکاپوی یافتن راهکارهای نوین در جهت افزایش بهرهوری و ارزش افزوده این صنعت هستند. به دلیل اینکه بخش عمده هزینههای جاری در پرورش طیور، صرف تغذیه این دسته از حیوانات میشود، لذا اکثر پژوهشها معطوف به این بخش است.
نیاز به منابع غذایی، با توجه به افزایش روزمره جمعیت، بسیار پراهمیت است. از جمله مهمترین منابع پروتئینی قابل استفاده برای انسان گوشت سفید است و طیور به دلیل توانایی در هضم و جذب مواد خوراکی، سلامت گوشت، سهولت تغذیه، سرعت رشد بالا و صرفه جویی در هزینه های پرورش، دارای نقش ویژهای است. تحقیقات در دهه های اخیر، صنعت پرورش طیور را متحول ساخته است. این صنعت به دلیل مقرون به صرفه بودن آن در مقایسه با سایر محصولات پروتئینی تولید شده در بسیاری از کشورها از اهمیت خاصی برخوردار بوده و بیشتر مورد توجه قرار گرفته است ] شیوازاد و صیداوی، ۱۳۸۴[. با توجه به رشد روزافزون صنعت طیور بویژه طیور گوشتی، صاحبان این صنعت در جهان در فکر راهکارهایی هستند که بتوانند میزان پروتئین از جمله گوشت سفید را در کمترین زمان ممکن با هزینه های پایین و با حداکثر رشد ممکن در جوجههای گوشتی تولید کنند. بهبود و افزایش شاخص های تولیدی جوجه های گوشتی از مهمترین اهداف صنعت پرورش طیور در جهان است. امروزه روشهای مختلف پرورشی و مواد دارویی ومکملهای رشد طبیعی جهت رسیدن به این هدف ارئه گردیده است ]ذاکری و همکاران، ۱۳۸۹[. به لحاظ نقش ارزنده ترکیبات افزودنی خوراکی در افزایش بهرهوری و تولیدات طیور، در اکثر موارد استفاده از آنها اجتنابناپذیر است .[Ghlyanchi Langroudi, 2004] بنابراین آن دسته از افزودنیهایی که ضمن داشتن ویژگیهای مطلوب، فاقد اثرات سوء بهداشتی و زیست محیطی هستند، مورد توجه قرار گرفته است [B

دانلود متن کامل این پایان نامه در سایت abisho.ir

atsoglu and Fletouris., 2001].
در میان افزودنیها و محرکهای رشد، آنتیبیوتیکها به صورت گستردهایی در صنعت طیور مورد استفاده قرار گرفته اند. استفاده از آنتیبیوتیکها به عنوان محرک رشد سبب افزایش وزن بدن، افزایش ضریب تبدیل غذایی و کاهش مرگ و میر به همراه کاهش جمعیت میکروبی مضر دستگاه گوارش و افزایش مواد غذایی قابل دسترس میشود[Moor et al., ۱۹۴۶] . علیرغم مزیت های گفته شده، آنتیبیوتیکها دارای اثرات منفی زیادی نیز هستند، مانند ایجاد سویههای باکتریایی بیماریزا در مقابل افزایش آنتیبیوتیکها در جیره و باقیماندن آنتیبیوتیکها در لاشه طیور. این اثرات نگرانیهایی را در مصرف کنندگان ایجاد کرده است، لذا محققان تلاشهای فراوانی جهت یافتن جایگزینهای مناسبی محرک رشد در جیره طیور داشته و دارند Panda et.] 2001 al.,]. امروزه از افزودنیهایی نظیر پروبیوتیکها و پریبیوتیکها که به صورت تجاری عرضه میشوند، به عنوان جایگزین محرکهای رشد آنتیبیوتیکی استفاده میشود. این مواد اثرات سودمندی بر روی ترکبیات میکروفلورای روده میگذراند و سبب سلامتی و افزایش عملکرد حیوان میشود ]زارع شحنه و همکاران، ۱۳۸۶[. پروبیوتیک مکملی است حاوی میکروبهای مفید زنده که میتواند در دستگاه گوارش تکثیر یافته و باعث از بین رفتن پاتوژنها و افزایش باکتریهای مفید و بهبود عملکرد دستگاه گوارش شوند] [Cumming and Macfarlan., 2002.
فصل اول
۱-۱-تعریف پروبیوتیک و تاریخچه استفاده از آن
در سالهای اخیر استفاده از مواد افزودنی در تغذیه دام و طیور به شدت مورد توجه متخصصین تغذیه و همچنین دامپروران قرار گرفته است. از جمله افزودنیها، محصولات میکروبی هستند که به طور زنده و مستقیم در جیره به مصرف میرسند.
پروبیوتیک یک واژه یونانی به معنای ” برای زندگی ” است. طی سالیان متمادی بکارگیری این واژه، معنی آن همواره در حال تغییر بوده است. این واژه نخستین بار در سال ۱۹۶۵ توسط Lilley و Stillwell برای تعریف عوامل محرک رشد که توسط میکروارگانیسمها تولید میشوند ارائه شد. Fuller تعریف جامعتری از پروبیوتیکها را ارائه نمود. مطابق این تعریف پروبیوتیکها، مکملهای غذایی میکروبی هستند که از طریق بهبود تعادل میکروبی روده، بر روی میزبان، اثرات سودمندی دارند.[Fuller.,1989] این تعریف بر ماهیت زنده پروبیوتیکها تاکید دارد ]افشار مازندران و رجب، ۱۳۸۰[.در واقع پروبیوتیک را میتوان یک میکروارگانیسم یا مخلوطی از میکروارگانیسم ها تعریف نمود که به مصرف انسان یا دام رسیده و از طریق بهبود ویژگیهای میکروفلور دستگاه گوارش، تاثیرات سودمندی در مصرف کننده خواهد داشت. در سال ۱۹۸۹ به جای واژه پروبیوتیک از واژه تغذیه مستقیم میکروبی (DFM) استفاده شد، که در آن منبعی از میکروارگانیسمهای زنده قابل زیست مانند باکتریها، قارچها و مخمرها وجود داشت [Swenson and Reece., 1995].
استفاده از باکتریهای اسیدلاکتیک به عنوان مکملهای خوراکی به زمان قبل از میلاد مسیح برمیگردد، هنگامی که انسان از شیر تخمیر شده به عنوان غذا استفاده میکرد تا اینکه در آغاز قرن بیستم یکی از اعضای انستیتو پاستور به نام میتچنکف۱ به این موضوع پایه و اساس علمی بخشید ]افشار مازندران و رجب، ۱۳۸۰ [. او دریافت که دلیل اصلی سلامت و شادابی مردم در روستاهای بلغارستان ، استفاده آنها از محصولات ماست و شیر تخمیر شده است. بعدها مطالعات او بر روی ماست نشان داد که ماست حاوی مقادیر بالایی از دو نوع باکتری لاکتوباسیلوس و استرپتوکوکوس ترموفیلوس۲ است. متعاقب آن این محقق توانست این یاکتریها را از ماست جدا نموده و از آنها به عنوان مکملهای میکروبی استفاده کند ]افشار مازندران و رجب، ۱۳۸۰[.
۱-۲- ویژگیهای یک پروبیوتیک
در ابتدای آشنایی با پروبیوتیکها، انتخاب سویههای میکروبی آن عمدتا به روشهای تجربی و غیر علمی صورت میگرفت. اخیرا با افزایش دانش پیرامون پروبیوتیکها، به خصوصیات و توانایی آنها در تشکیل کلنی در روده توجه خاصی شده است. بر اساس این یافتهها میکروارگانیسمهای مورد نظر باید بتوانند در روده زنده مانده و رشد و تکثیر نمایند. در این خصوص دو عامل بسیار مورد توجه است که عبارتند از:
۱-۲-۱- مقاومت نسبت به اسیدیته:
اسیدهای صفراوی عواملی هستند که میتوانند بر رشد میکروارگانیسمها در روده تاثیر داشته باشند. نمکهای صفراوی باعث کاهش کشش سطحی و امولسیفیه شدن چربیها در روده میشوند. از طرف دیگر چون دیواره باکتریها دارای چربی و اسیدهای چرب هستند، بنابراین میکروارگانیسمهای موجود در یک پروبیوتیک باید نسبت به صفرا مقاوم باشد.
۱-۲-۲- توانایی اتصال به سلولهای پوششی روده:
این ویژگی از دفع و خارج شدن میکروارگانیسمهای پروبیوتیک از روده، در اثر حرکات دودی روده جلوگیری میکند ]افشار مازندران و رجب، ۱۳۸۰[.
۱-۳- عوامل مهم در تولید یک پروبیوتیک
۱-۳-۱- ایفای نقش مؤثر پروبیوتیک
به طور کلی یک پروبیوتیک مناسب برای آنکه بتواند نقش مطلوب و مفید خود را ایفاء نماید، باید دارای ویژگیهای زیر باشد:
قابلیت زندهماندن طی فرآیند تولید و ذخیره خوراک را داشته باشد[Vanbelle et al., ۱۹۹۰]
بیماریزا و سمی نباشد.
میکروارگانیسمهای تشکیل دهنده پروبیوتیک باید گرم مثبت و از سویه مشخص باشند.
سبب کاهش کلسترول و انتقال رادیکالهای آزاد در بدن شوند ]ذاکری، ج،۱۳۸۵[.
دارای قابلیت تکثیر و تولید در مقیاس صنعتی باشند.
با کاهش PH روده و توقف عوامل بیماری
زاسبب بهبود مرفولوژی روده شوند[Rowghani et al.,2007] .