پایان نامه با واژگان کلیدی افزایش، روزگی، پروبیوتیک، لایه

مواد مغذی می شود(86) بنابراین عمده ترین دلیل استفاده از پروبیوتیک ها بهبود رشد، کاهش میزان مرگ ومیر، و بهبود ضریب تبدیل خوراک می باشد(86).
در دورهی 0-21 روزگی اثر معنیدار بر ضریب تبدیل غذایی فقط در تیمار دکستران اولیگوساکارید مشاهده گردید(0.01?p).اما در 22-42 و0-42 روزگی علاوه بر دکستران اولیگوساکارید و پروتکسین پروبیوآنزیم ولینکومایسین هم اثر معنیداری بر ضریب تبدیل غذایی داشتند(0.01?p). اما دربین تیمارها در تمامی دورهها بهترین ضریب تبدیل غذایی را دکستران اولیگوساکارید نشان داد بطوریکه این تیمار علاوه بر گرو شاهد نسبت به گروههای پروبیوآنزیم و لینکومایسین در 0-21 روزگی ،پروبیوآنزیم در 22-42 روزگی و0-42 روزگی تفاوت معنیداری از نظر اثر بر ضریب تبدیل غذایی داشت(0.05?p).این نتایج در مورد بهبود ضریب تبدیل غذایی در زمان استفاده از پروبیوتیک بایافتههای زو و همکاران در سال 2003موافقت دارد.مصرف خوراک 22-42 روزگی تحت تاثیر تیمارهای پروتکسین ودکستران اولیگوساکارید قرار گرفته و بطور معنی داری کاهش یافت(0.05?p).اما تیمارهای پروبیوآنزیم ،گریندانزیم و لینکومایسین در این دوره اثر معنی داری بر خوراک مصرفی نشان ندادند.همچنین اثر معنی دار بر خوراک مصرفی طی دوره های 0-21 روزگی و0-42 روزگی در هیچ یک از تیمارها مشاهده نشد.اندروه درسال 2008 عدم اثر معنیدار پروبیوتیک بر مصرف خوراک را گزارش کرده بود که نتایج حاصله از این آزمایش بر خلاف یافتههای ایشان می باشد.میدیلیم هم درسال2008 عدم اثر معنیدار پری بیوتیک را بر مصرف خوراک گزارش کرده بود اما دراین آزمایش کاهش مصرف خوراک در زمان استفاده از پری بیوتیک مشاهده گردید.در 0-21 روزگی تاثیر هیچ یک از تیمارها بر روی افزایش وزن درسطح معنیداری قرار نداشت(0.05?p).اما در 22-42 و0-42 روزگی دکستران اولیگوساکارید و پروبیوآنزیم باعث افزایش معنیدار وزن جوجههای گوشتی گردیدند(0.05?p).اثر پروتکسین بر افزایش وزن در هیچ یک از دورهها معنیدار نبود(0.05?p).که این نتایج مخالف با یافتههای یو وکیم در سال 1997است که بهبود معنیدار در افزایش وزن بدن در تیمار دارای پروبیوتیک را گزارش کرده بودند.در مورد اثر پری بیوتیک بر افزایش وزن زو و همکاران در سال 2003 نتایج مشابهی را گزارش کرده بودند.
پری‌بیوتیکها از طریق بهبود تعادل میکربی روده پرنده و افزایش فعالیت آنزیم های گوارشی و فعال کردن آنزیم های هضم کننده باعث افزایش قابلیت دسترسی مواد مغذی غیر قابل هضم و تغییرات مفید در متابولیسم مواد خوراکی و در نتیجه بهبود راندمان خوراک مصرفی می شوند. لذا پرنده از موادغذایی خورده شده، بهره‌برداری بیشتری نموده، که به رشد و تولید بیشتر می‌انجامد (15). به نظر می رسد این مواد افزودنی از طریق بهبود هضم و جذب و ابقا مواد مغذی و در دسترس قرار دادن هرچه بهتر و استفاده بهینه از این مواد موجب راندمان مناسب ترجوجه ها از خوراک مصرفی می شوند. مکانیزم هایی که برای بهبود خوراک مصرفی توسط این مواد افزودنی عنوان شده است عبارتند از : تجزیه نشاسته و پروتئین‌ها به ذرات کوچک تر و مواد مغذی راحت هضم (7) افزایش فعالیت آنزیم‌های گوارشی و در نتیجه افزایش قابلیت هضم و دسترسی مواد غذایی (3)، متعادل نمودن اعمال، وظایف و حرکات روده‌ها ، که نهایتا منجر به افزایش راندمان استفاده از خوراک مصرفی توسط جوجه ها از طریق افزایش قابلیت دسترسی به مواد مغذی و هضم و در نتیجه کاهش نیاز آنها به خوراک مصرفی می شوند. پری بیوتیک، هم قادر است، مستقیماً به پاتوژن ها بچسبد و هم توانایی افزایش فشار اسمزی حفره ی روده را دارد. با این وجود، در اغلب موارد اثرات آنها، به طور غیر مستقیم توسط مواد واسطه (متابولیت هایی) اعمال می شود که توسط فلور روده تولید می شوند. این میکروب ها، در ابتدا ترکیبات پری بیوتیک را برای متابولیسم خودشان مورد استفاده قرار می دهند. برخی از ساز و کارهای حاکم بر تأثیر گذاری پری بیوتیک ها، بر سلامت و عملکرد پرندگان را می توان به شرح زیر بر شمرد:
اولیگو ساکاریدهای موجود در جیره، ممکن است به طور مستقیم، رشد برخی از پاتوژن های روده ای را ، از طریق افزایش غلظت اسیدلاکتیک و در نهایت پایین آوردن اسیدیته در بخش پائینی کانال گوارش، مهار کنند (75) ، فروکتو اولیگوساکاریدها، همچون کربوهیدرات های دیگر، نظیر گلوکز، فروکتوز، ساکارز، نشاسته و پکتین، طی فرآیندهای تخمیز بی هوازی، موجب هاکش اسیدیته محیط کشت می شوند(57). میکروب ها از طریق شناسایی جایگاه های الیگوساکاریدی، موجود در موکوس مخاطی روده ، قادرند که خودشان را به موکوس بچسبانند (53). تیپ 1 فیمبریا (F1)، موجود در بسیاری از پاتوژن های انتروژنیک (12)، از جمله سالمونلا دارای گیرنده هایی در روده کوچک مرغ می باشد. مانانو الیگوساکاریدها، به عنوان جایگاه پیوند رقابتی عمل می کنند ؛ با کتری به جای اتصال به روده ، به این ترکیبات متصل شده و از کانال گوارش به بیرون رانده می شوند. به عبارت دیگر، در صورت وجود این مواد در محیط روده، تعداد بسیار بیشتری از جایگاه های اتصال برای باکتری ها فراهم می شود. این فرصت، از رقابت باکتری ها برای اتصال به جایگاه های اتصال موجود در سطح مخاط روده کاسته و به تبع آن مزاحمت های آنها را، برای عملکرد طبیعی لایه موکوسی و سلول های مخاط روده تعدیل می دهد.قندهای غیر قابل هضم توسط میزبان، به وسیله فلور میکروبی روده تخمیر می شود و حاصل آن تولید اسیدهای چرب فرار (استات، پروپیونات و بوتیرات)، لاکتات و چند نوع گاز از ج
مله دی اکسید کربن، متان و هیدروژن است. (. بیفیدو باکتری ها، FOS را تخمیز می کنند و بخشی از انرژی آزاد شده از طریق متابولیسم آن را برای رشد و به کارگیری اتم های کربن حاصل از کربوهیدرات های تخمیر شده، در ساخت مولکول های ساختمانی و عملکردی مورد نیاز خود، مورد استفاده قرار می دهند. اسیدهای چرب زنجیر کوتاه آزاد شده از تخمیر، توسط بافت مخاطی روده برای اهداف متابولیکی مصرف می شوند. این اسیدها، همچنین، نقش مهمی در تسریع و روانه سازی متابولیسم درونی پرنده ایفا می نمایند. در مطالعات متعددی نشان داده شده است که، افزودن مکمل پری بیوتیک به جیره، وضعیت سلامت کانال گوارش را بهبود می بخشد. بر این اساس، این مواد به عنوان محرک های غیر مستقیم رشد، در سطح گسترده مورد بررسی قرار گرفته اند (63). فرض بر این است که، با استفاده از چنین ترکیباتی در جیره های طیور، ضرورت استفاده از آنتی بیوتیک ها و به تبع آن امکان بروز مقاومت در باکتری ها، به حداقل می رسد. FOS اولیگو ساکاریدی است که، با توجه به تاثیر پری بیوتیکی و فعالیتش بر علیه سالمونلا ، اثرات آن بر مرغ، به طور گسترده تری مورد مطالعه قرار گرفته است. FOS باعث کاهش تکثیر و مانع از غالب شدن جمعیت سالمونلا در روده ی مرغ می شود، این تاثیر به خصوص زمانی واضح تر است که ، پرندگان همراه با FOS ، ترکیبی از میکروب های دارای توان رقابت برای تکثیر در محیط روده، دریافت نمایند (10). تجویز کمپیلوباکتر از راه دهان، به جوجه های گوشتی تغذیه شده با جیره های حاوی FOS ، منجر به کاهش تکثیر آنها به میزان 72 درصد، در مقایسه با گروه شاهد شد (75). افزودن FOS به میزان 4/0 درصد، به جیره ی جوجه های گوشتی، موجب افزایش معنی داری در تعداد بیفیدیو باکتری ها و لاکتوباسیل ها و کاهش جمعیت اشریشیاکولای در سکوم و روده ی کوچک شد. مشاهده شده است که، افزودن FOS به جیره، با به حداقل رساندن نکروز ناشی از سالمونلا در مخاط روده ی کور و همچنین افزایش طول پرزهای ناحیه ایلئوم روده، موجب فراهم شدن سطح بیشتری برای هضم و جذب مواد مغذی می شود (17)هدف اصلی استفاده از مکمل MOS در جیره طیور، ممانعت از تکثیر سالمونلا و غالب شدن جمعیت آن در محیط روده است (58). در مطالعات مختلف بر روی طیور، میزان استفاده از مکمل MOS در جیره، با توجه به نوع آزمایش و مرحله تغذیه (جیره آغازین، رشد یا پایانی)، از 05/0 تا 40/0 درصد متغیر بوده است. در آزمایشی، با تلقیح 104CFU سالمونلا تیفیموریوم به جوجه های 3 روزه، افزودن 4000 پی. پی. ام MOS به جیره، در مقایسه با گروه شاهد، موجب کاهش جمعیت باکتری مذکور در سکوم پرندگان شد (80)این اثرات مفید MOS ، ممکن است به علت کاهش تکثیر میکروب ها باشد. چرا که باکتری ها به جای اتصال به روده، به MOS متصل شده و به خارج از کانال گوارش رانده می شوند. (35)با وارد نمودن 25/0 درصد مکمل صمغ هیدرولیز شده گوار در جیره مرغ های تخم گذار جوانی که با 106×3 CFU سالمونلا اینتریدیتیس آلوده شده بودند، مشاهده نمودند که، 14 روز بعد، مرغ ها عاری از باکتری مورد نظر بودند. علاوه بر این، فراوانی سالمونلا اینتریدیتیس در سطح پیوسته، سفیده و زرده ی تخم حاصل از مرغ های مورد مطالعه، کاهش یافت.
ساتبیر و همکاران نیز گزارش کردند که بازده لاشه جوجه های گوشتی با مصرف پروبیوتیک به طور معنی داری بهبود می یابد(74).به طور کلی اثرات مثبت افزودن پروبیوتیک به خوراک بر بازده غذایی را می توان به عوامل ذیل نسبت داد:کاهش تجزیه میکروبی پروتئین ها به آمونیاک و کاهش فعالیت آنزیم اورهآز در روده به گونه ای که در مواقعی که مقدار پروتئین خوراک کمتر از حد معمول باشد با مصرف پروبیوتیک ها می توان مانع بروز این کمبود گردید افزایش و توسعه پرزهای روده وتولید آنزیمهای گوارشی مانند پروتئازها ، لیپازها و آمیلاز توسط این میکرو ارگانیسم ها که پیامدهای آن افزایش قابلیت هضم و جذب مواد مغذی در خوراک افزایش ابقاء چربی ، نیتروژن و سایر مواد مغذی می باشد(71).
?-2 اثر تیمارهای آزمایشی بر مورفولوژی روده:
اثر معنیدار بر طول کرک،عرض کرک،عمق غدد، ضخامت لایه عضلانی خارجی،ضخامت لایه عضلانی میانی و ضخامت سروزدرقسمت ابتدایی روده کوچک (ددنئوم) در هیچ یک از تیمارهای آزمایشی مشاهده نشد.اما در مورد لایه عضلانی داخلی تیمارها در مقایسه با گروه شاهد تفاوت معنیداری نشان ندادند(0.05?p).ولی بین پروبیوتیک چند سویه ای (پروتکسین) و 3 تیمار دیگر یعنی دکستران اولیگوساکارید،گریندآنزیم و لینکومایسین تفاوت معنیدار مشاهده شد(0.05?p). بطوریکه گریندازیم و لینکومایسین کمترین ضخامت لایه عضلانی داخلی را داشتند.با این حال پروبیوآنزیم نسبت به گروه شاهد وتیمارهای دیگر تفاوت معنیداری نشان نداد(0.05?p).در مورد اثر تیمارهای آزمایشی بر قسمت میانی روده کوچک (ژژنوم)،تیمار پروتکسین نسبت به تمامی تیمارهای دیگر ضخامت لایه عضلانی داخلی بیشتری نشان دادکه این تفاوت در سطح معنی داری قرار داشت(01/0?p).همچنین در مورد عمق غدد نیز اثرات پروبیوتیک چند سویه ای پروتکسین مشهود بود و بالاترین میزان را در بین همه تیمارها نشان میداد که این میزان افزایش نسبت به تیمار دکستران اولیگوساکارید معنی دار بود. در مورد سایر پارامترهای مورد مطالعه قسمت ژژنوم یعنی طول و عرض کرک ضخامت لایه عضلانی خارجی ومیانی ونیز ضخامت سروز تاثیر قابل ملاحظه و معنی داری توسط تیمارها نسبت به گروه شاهد مشاهده نگردید
نتایج مطالعه بر روی قسمت ایلئوم روده نیز حاکی از اثر معنی دار تیمار پروبیوتیک چند سویه ای پرو
تکسین بر قسمت لایه عضلانی داخلی در بین سایر تیمارها بود به طوریکه این تیمار بالاترین ضخامت لایه عضلانی داخلی را نشان داد که نسبت به گروه شاهد این میزان تفاوت معنی دار بود (???/0?p). از نکات قابل توجه در این ناحیه از روده اثر تیمارهای پروتکسین و گریندازیم بر طول کرک بود چرا که این دو تیمار طول کرک در این ناحیه را نسبت به تیمار دکستران اولیگوساکارید در سطح معنی داری افزایش دادند اما این میزان در مقایسه با گروه شاهد وسابر تیمارها معنی دار نبود(0??/0?p) به عبارتی دیگر پریبیوتیک دکستران اولیگوساکارید باعث کاهش طول کرک در این ناحیه شده بود.در سایر پارامترهای مورد مطالعه در این ناحیه یعنی عرض کرک خامت لایه عضلانی خارجی ومیانی ونیز ضخامت سروز اثر معنی دار وقابل ملاحظه ای از سوی هیچ کدام از تیمارها مشاهده نگردید. مصرف پروبیوتیک در جیره غذایی طیور موجب افزایش طول پرزها در ابتدای روده کوچک وافزایش عمق کریپتها در ابتدا و انتهای روده باریک می شود افزایش عمق کریپتها به دلیل تحریک غدد لیبرکون توسط پروبیوتیک ودر نتیجه افزایش در تقسیم سلولی در این غدد می باشد. به نظر میرسد که تغییرات حاصله موجب بهبود هضم و جذب در دیواره روده می شود(89).به عقیده نوده وتشفام در سال ???? هر گونه تغییر در طول پرزها به معنی تغییر در میزان جذب می باشد به این معنی که افزایش طول پرزها نیز باعث افزایش جذب مواد هضم شده می گردد. به عقیده Jin و همکاران، اثرات مفید پروبیوتیک ها تنها پس از 28 روزگی بروز می کند و پس از 49 روزگی تاثیری در رشد پرنده ندارد(37). با این حال میزان بهبودی در بازده غذایی پرندگانی که پروبیوتیک دریافت می کنند جزئی است. مدیر صانعی و همکاران نیز در سال 1382 در یک بررسی مقایسه ای مشاهده کردند که افزودن دو نوع پروبیوتیک تجاری مختلف به غذا سبب افزایش معنی دار وزن بدن تا سن 21 روزگی گردید در حالیکه اضافه کردن پروبیوتیک سوم به خوراک تاثیر معنی داری بر وزن بدن نداشت. آنها دریافتند که در پایان دوره پرورش تفاوت معنی داری بین وزن بدن در گروه های دریافت کننده پروبیوتیک ها و گروه شاهد وجود نداشت(47). مطالعات زیادی وجود دارد که در آنها نتایج مثبتی از مصرف پروبیوتیک ها روی شاخص های تولیدی مشاهده نشده است. Watkins و Kratzer در سال 1984 از سویه های اختصاصی میزبان لاکتوباسیلوس(KTM 74/1 & 59) و غیراختصاصی لاکتوباسیلوس به شکل تجاری استفاده کردند و در رشد جوجه ها تغییری مشاهده نکردند. مشابه آنها Maiolino و همکاران در سال 1992 در وزن بدن جوجه هایی که پروبیوتیک لاکتوباسیلوس و استرپتوکوکوس فاسیوم را از 8 روزگی تا 60 روزگی دریافت کردند اختلاف معنی داری مشاهده نکردند(1) . متفاوت بودن اثرات پروبیوتیک ها بر روی جوجه ها که در مطالعات متعددی مشاهده گردیده است احتمالا به تفاوت سویه ها و شکل باکتری های مورد استفاده و مقدار مورد استفاده مربوط میشود.
شواهد فراوانی از کارآزمایی های تجربی در مورد نقش پروبیوتیک ها – بخصوص در مورد باکتری های لاکتیک اسید و بیفیدوباکترها – در پیشگیری از بروز بیماری های مختلف وجود دارد (70) علیرغم این شواهد اثربخشی پروبیوتیک ها در عمل مورد شک و تردید است. دلیل اصلی این کار احتمالا عدم وجود کیفیت استاندارد در محصولات تجاری می باشد که

مطالب مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *