پایان نامه با واژگان کلیدی پلاسما، لایه، گوارش، پروتئین

دانلود پایان نامه

خوراکی خورده شده، بهره‌برداری بیشتری نمود و در نتیجه به رشد بیشتر و تولید بیشتر می‌انجامد (3).
به نظر می رسد این مواد افزودنی از طریق بهبود هضم و جذب و ابقا مواد مغذی و در دسترس قرار دادن هرچه بهتر و استفاده بهینه از این مواد موجب راندمان مناسب ترجوجه ها از خوراک مصرفی می شوند. مکانیزم هایی که برای بهبود خوراک مصرفی توسط این مواد افزودنی عنوان شده است عبارتند از : تجزیه نشاسته و پروتئین‌ها به ذرات کوچک تر و مواد مغذی سهل الهضم، افزایش فعالیت آنزیم‌های گوارشی و در نتیجه افزایش قابلیت هضم و دسترسی مواد خوراکی (3)، متعادل نمودن اعمال، وظایف و حرکات روده‌ها ، که نهایتا منجر به افزایش راندمان استفاده از خوراک مصرفی توسط جوجه ها از طریق افزایش قابلیت دسترسی به مواد مغذی و هضم و در نتیجه کاهش نیاز آنها به خوراک مصرفی می شوند.
2-5 دستگاه گوارش پرندگان
در دستگاه گوارش پرندگان نظیر سایر قسمت ها تغییرات متناسب و هماهنگ برای پرواز به وجود آمده است. مثلاً در محوطه دهان به جای دندان ها و استخوان های مفصلی سنگین وزن و عضلات حجیم و وزین مخصوص جویدن که در خزندگان و پستانداران وجود دارند نوک، استخوان ها و عضلات مفصلی به مراتب سبک تر جایگزین شده اند. نظر به این که پرندگان غذا را نجویده می بلعند، قطر مری در آن ها نسبتاً بزرگتر بوده تا بتوانند عبور مواد خوراکی بزرگ را تسهیل نمایند. در پرندگان سنگدان دارای عضلات زیاد و پرقدرت جهت گوارش مکانیکی است و همچنین پیش معده واجد غدد گوارش است و هر دو در داخل بخش میانی توده وزنی بدن قرار گرفته است. تغییرات تطبیقی ایجاد شده در روده باریک و راست روده نسبت به سایر رده های حیوانی کمتر است. کلواک (که بخش انتهائی لوله گوارش خزندگان است) در پرندگان نیز وجود دارد.
طول بخش های مختلف لوله گوارش برحسب اندازه بدن پرنده، نوع خوراک مصرفی و عوامل دیگری متفاوت است. پرندگانی که از غذاهای خشن و واجد فیبر تغذیه می کنند، لوله گوارش بزرگ و حجیم تری دارند و در پرندگان دانه خوار، لوله گوارش بزرگتر از پرندگان گوشتخوار است.
2-5-2 ساختمان عمومی لوله گوارش
اگر چه قسمت های مختلف لوله گوارش از لحاظ ساختمانی با یکدیگر تفاوت های زیادی دارند، ولی جدار همگی آنها دارای چهار لایه است که به ترتیب از داخل به خارج عبارتند از:
1- مخاط، 2- زیرمخاط، 3- طبقه عضلانی و4- ادوانتیس یا سروز.
1- مخاط
شامل اپیتلیوم، ماهیچه مخاطی است. اپیتلیوم یک پرده پوششی مرطوب و لزج سطحی است که بر روی غشاء پایه مستقر است. پارین یا آستر مخاط یک لایه پشتیبان بافت همبند است و محتوی عروق خونی و لنفی فراوان با سلول های عضلانی صاف و گاهی غدد و بافتهای لنفاوی است. ماهیچه مخاطی لایه نازک عضلانی صاف است و به طور معمول در دو لایه داخلی حلقوی و خارجی طولی قرار می گیرد. این لایه پارین را از زیر مخاط جدا می کند و موجب حرکات موضعی و چین خوردگی مخاط می شود.
مخاط در بیشتر نقاط نامنظم و دارای برجستگی هایی به داخل مجرای لوله گوارش به نام کرک یا ویلی است. این برجستگی ها موجب افزایش سطح مخاط می شوند. علاوه بر این مخاط دارای فرورفتگی های پوشیده با اپیتلیوم به نام غده است که ظرفیت ترشحی را افزایش می دهد. بافت های لنفاوی موجود در مخاط تولید کننده آنتی کورها به ویژه IgA هستند که برای مقابله با آنتی ژن ها و میکروارگانیسم های موجود در لوله گوارش حیاتی است. مویرگ های خونی و لنفی فراوان در این لایه وجود دارد که مواد خوراکی هضم شده را با خود از لوله گوارش خارج می کنند.
2- زیر مخاط
این لایه بین مخاط و طبقه عضلانی قرار دارد و از جنس بافت همبند سخت است. رشته های الاستیک به وفور در این بافت حضور دارند. رگهای خونی و لنفی فراوان و یک شبکه عصبی زیر مخاطی موسوم به شبکه عصبی مایسنر نیز در این لایه دیده می شود. در بعضی از این نواحی لوله گوارش، زیر مخاط حاوی غدد زیر مخاطی و توده های بافت لنفاوی است. این لایه موجب تحریک مخاط می شود(7).
3- طبقه عضلانی
طبقه عضلانی شامل حداقل دو لایه از سلول های عضلانی است که به جز در حفره دهانی و تمام یا بخشی از مری و اسفنگتر مقعدی که از نوع مخطط اند در بقیه نواحی لوله گوارش از نوع بافت عضلانی صاف هستند. عضلات به صورت یک لایه حلقوی در داخل و یک لایه طولی در خارج است. عضله حلقوی موجب تنگ شدن مجرا و عضله طولی موجب کوتاه شدن آن می شود. طبقه عضلانی با ایجاد حرکات دودی مواد خوراکی را در داخل لوله گوارش به جلو می راند. به علاوه ترکیبی نیز توسط این طبقه انجام می گیرد که به مخلوط شدن مواد خوراکی با آنزیم های هضمی کمک می کند. ضخامت این طبقه در قسمت های مختلف لوله گوارش متفاوت است و در معده یک لایه سوم نیز به آن اضافه می شود(7).
4- ادونتیس یا سروز
خارجی ترین لایه و یک بافت همبند نسبتاً متراکم و الاستیک است. اگر با بافت های همبند اطراف عضو یکی شود به آن ادوانتیس می گویند. اما در بسیاری قسمت ها با صفاق احشایی که از یک لایه سلول های سنگفرشی مزوتلیال ساخته شده است، پوشیده می شود و سروز نام می گیرد رگ های خونی و لنفاوی و بافت چربی نیز در آن دیده می شوند(7).
2-5-2 وضع تشریحی روده باریک
اگر چه روده باریک در طیور همانند پستانداران به سه بخش دئودنوم، ژژنوم و ایلئوم تقسیم می شود. در واقع روده باریک پرندگان از دو بخش جداگانه به نام ها خم یا لوپ دوازده و ایلئوم تشکیل شده است که حد فاصل مشخص بافتی بین این دو قسمت موجو
د نیست. برخی از محققین در مقام قیاس با ژژنوم و ایلئوم پستانداران، روده باریک پرندگان را با کسر دوازدهه به ایلئوم فوقانی و ایلئوم تحتانی تقسیم کرده اند و مرز بین این دو بخش را زائده میکل می دانند که اثر باقی مانده از کیسه زرده در زمان جنینی است. گر چه تفاوت های قابل ملاحظه ای در زمینه طول روده در بین پرندگان موجود است ولی به طور کلی می توان گفت که طول روده در این رده حیوانی به طور نسبی کوتاه تر از طول روده پستانداران است. طول روده در پرندگان علفخوار و دانه خوار بیشتر از طول قسمت مشابه در پرندگان گوشتخوار است(7).
از ویژگی های مخاط روده باریک حضور غدد یا کریپت های لیبرکیون11 با اندازه های متفاوت در آن می باشد. در گونه مرغ غدد برونر وجود ندارد. لایه مخاطی روده معمولاً ار سلول های استوانه ای ساده و سلول های جانبی فراوان تشکیل شده است. لایه بافتی جدار روده نظیر ساختمان مشابه در پستانداران از داخل به خارج شامل لایه های مخاطی، زیر مخاطی، عضلانی حلقوی داخلی و عضلانی طولی خارجی و بالاخره لایه احشائی یا سروزی می باشند. شبکه عصبی زیر مخاطی که اکثراً انشعاباتی به عروق خونی و غدد روده می فرستند، در روده وجود دارند و همچنین شبکه عصبی مزانتریک که بین لایه های عضلانی حلقوی و طولی قرار دارد، مسئول عصب دهی لایه های عضلانی روده است. سیستم عصبی مزانتریک موجود در دوازده دنباله ساختمان مشابه موجود در سنگدان و پیش معده است و به نظر می رسد مسئول هم آهنگی فعالیت های حرکتی سنگدان و دوازدهه با هم باشد(7). در مرغ های بالغ و جوجه مرغ ها میزان عصب گیری بخش ابتدائی یا پروگزیمال روده به مراتب بیشتر از بخش انتهائی یا دیستال آن است و کمترین میزان آن در رکتوم یا راست روده و بخش انتهائی سکوم یه چشم می خورد. تعداد و تجمع نورون ها در جوجه مرغ ها در مقام قیاس با مرغ های بالغ در بخش های مشابه روده دو تا سه برابر بیشتر است. اما باید دقت کرد که تعداد کل نورون های روده در مرغ های بالغ بیشتر از مرغان نابالغ است. روده باریک محل اصلی گوارش شیمیائی است که آنزیم های روده ای و لوزالمعده نقش عمده ای در این گوارش دارند. در روده باریک هورمون هایی نیز ترشح می شوند که عمدتاً در تنظیم اعمال معدی-روده ای نقش دارند.
2-6 فراسنجه های خونی
خون در سیستمی گردش می کند که عملاً یک مجموعه بسته از عروق خونی است. خون دارای عناصر جامدی یعنی گلبولهای قرمز و سفید و پلاکتها است که در محیط مایعی به نام پلاسما معلق هستند. خون و به خصوص پلاسما اعمال متعددی انجام می دهند که برای حفظ سلامت بدن از اهمیت خاص و ویژه ای برخوردارند. به دنبال لخته شدن خون (انعقاد خون)، مایعی باقی می ماند که سرم نام دارد. سرم فاقد فاکتورهای انعقادی (از جمله قیبرینوژن) می باشد که درحالت طبیعی در پلاسما وجود دارند، زیرا این فاکتورها طی فرآیند انعقاد مصرف شده اند. سرم دارای برخی از محصولات تجزیه فاکتورهای انعقادی است. این محصولات طی فرآیند تولید شده و در نتیجه در حالت طبیعی در پلاسما وجود ندارند. با توجه به نقش اساسی خون در حفظ هومئوستاز (Hemeostasis) بدن و سهولت تهیه خون، مطالعه اجزای سازنده خون نقش مهمی در پیشرفت و تکامل دانش بیوشیمی و بیوشیمی بالینی ایفا می کند. هموگلوبین، آلبومین، ایمنوگلوبولینها و فاکتورهای انعقادی مختلف جزء پروتئین هایی هستند که بیشترین مطالعه و بررسی درباره آنها انجام گرفته است. در بسیاری از بیماریها مقدار پروتئین های پلاسمایی مختلف تغییر می کند و می توان این تغییرات را با کمک روش الکتروفورز مورد بررسی قرار داد. تغییر فعالیت برخی از آنزیم های موجود در پلاسما در برخی از حالات پاتولوژیک کاربرد تشخیصی دارد. اعمال خون (به استثناء اعمال سلولی اختصاصی از قبیل انتقال اکسیژن و واکنشهای دفاع ایمنولوژیک سلولی) توسط پلاسما و اجزای آن انجام می گیرد. پلاسما از آب، الکترولیتها، متابولیتها، مواد خوراکی، پروتئین ها و هورمونها تشکیل شده است. ترکیب آب و الکترولیت پلاسما عملاً مشابه تمام مایعات خارج سلولی است. تعیین آزمایشگاهی مقدار سرمی Na+، K+، Ca2+، Cl- و دی اکسید کربن و pH خون در درمان و بررسی بسیاری از بیماران حائز اهمیت است (58).
2-6-1 پروتئینهای پلاسما
غلظت پروتئین تام در پلاسمای انسان حدود 7 تا 5/7 گرم در دسی لیتر بوده و بخش عمده ترکیبات جامد پلاسما را تشکیل می دهد. پروتئین های پلاسما عملاً به صورت مخلوط پیچیده ای هستند که نه تنها حاوی پروتئینهای ساده بلکه دارای پروتئین های کونژوگه از قبیل گلیکو پروتئین ها و انواع مختلف لیپوپروتئین ها می باشند. هزاران آنتی بادی در پلاسمای انسان وجود دارد. با این حال در شرایط طبیعی مقدار هر یک از این آنتی بادی ها معمولاً بسیار کم است. برای جدا کردن هر یک از این پروتئین ها از مخلوط پیچیده فوق الذکر غالباً از حلال یا الکترولیتها (یا هر دو) برای جدا کردن اجزای پروتئین های مختلف بر حسب مشخصات محلول بودن آنها استفاده می شود. این روش اساس روشهای شستشوی ملحی (Salting-Out Methods) را تشکیل می دهد که برای تعیین اجزای پروتئینی در آزمایشگاه بالینی تا حدی مورد استفاده قرار دارد. به این ترتیب می توان با استفاده از غلظتهای مختلف سولفات آمونیم یا سدیم پروتئین های پلاسما را به سه گروه اصلی یعنی فیبرینوژن، آلبومین و گلولینها تقسیم کرد.بیشترین روشی که برای آنالیز پروتئین های پلاسما به کار می رود، الکتروفورز است. انواع مختلفی از روشهای الکتروفورز وجود دارد که در هر یک، از محیط
زمینه ای (Supporting Medium) متفاوتی استفاده می شود. در آزمایشگاههای بالینی، از استات سلولز به طور گسترده به عنوان ماده زمینه ای استفاده می شود. با استفاده از این ماده و پس از رنگ آمیزی مناسب، پروتئینهای پلاسما به ترتیب به 5 باند به نامهای آلبومین، ?1، ?2، ?، y تقسیم می شوند.نوار رنگ آمیزی شده استات سلولز (یا سایر مواد زمینه ای) را الکتروفورتوگرام (Electrophoretogram) می نامند. مقدار ترکیبات موجود در هر یک از این 5 باند را می توان با استفاده از دستگاه های اسکن دانسیتومتر تعیین کرد(58).
2-6-2 اهمیت غلظت پروتئین پلاسما در تعیین چگونگی توزیع مایعات بین خون وبافت
در آرتریولها، فشار هیدروستاتیک حدود 37 میلیمتر جیوه بوده، فشار بینابینی (بافتی) برابر یک میلیمتر جیوه با آن مقابله می کند. فشار اسموتیک (فشار انکوتیک) مربوط به پروتئینهای پلاسما، حدود 25 میلیمتر جیوه است. بنابراین برآیند نیرویی حدود 11 میلیمتر جیوه مایعات را به فضاهای بینابینی می راند. در ونولها، فشار هیدروستاتیک حدود 17 میلیمتر جیوه و فشارهای آنکوتیک و بینابینی برابر مقادیر فوق الذکر هستند، به این ترتیب، برآیند نیرویی حدود 9 میلیمتر جیوه مایعات را به جریان خون باز می گرداند فشارهای فوق الذکر را غالباً نیروهای استارلینگ (Starling Forces) می نامند. چنانچه غلظت پروتئین های پلاسما به شدت کاهش یابد (به عنوان مثال در اثر سوء تغذیه پروتئینی شدید) مایعات به فضای داخل عروقی بر نمی گردند و در فضاهای بافتی خارج عروقی تجمع می یابند و این حالت را ادم (Edema) می نامند. ادم علل متعددی دارد که کمبود پروتئین یکی از علل آن است(58).
2-6-3 مطالعات در مورد پروتئینهای پلاسما
پروتئینهای پلاسما به علت آسانی نسبی تهیه آنها، به طور گسترده و وسیع در انسان و حیوانات مورد بررسی و مطالعه قرار گرفته اند. اطلاعات قابل توجهی در مورد بیوسنتز، سوخت و ساز، ساختمان و اعمال پروتئینهای اصلی پلاسما موجود است. تهیه آنتی بادیهای اختصاصی برای هر یک از پروتئینهای پلاسما، مطالعه و بررسی آنها را تا حد زیادی تسهیل کرده است و به کمک این روشها می توان پروتئین های خالص را از مخلوط کمپلکس موجود در بافت یا پلاسما جدا کرده و رسوب داد. بنابراین به کمک ترکیبات ایزوتوپ می توان مسیر بیوسنتز این ترکیبات و سرعت سوخت و ساز آنها را در پلاسما تعیین کرد.اصول کلی زیر از مطالعه پروتئینهای پلاسما به دست آمده است.
الف) اکثر پروتئین های پلاسما در کبد سنتز می شوند:
این واقعیت به کمک تجربیاتی در سطح کل حیوان (مانند خارج کردن کبد، Hepatectony) و با استفاده از نمونه های مجزای کبد در حال خونگیری، مقاطع کبد، نمونه های هموژن کبد، سیستمهای ترجمه آزمایشگاهی (Invitro) که از mRNA استخراج شده از کبد استفاده می کنند، اثبات شده است. با این حال، گاما ـ گلبولینها در سلول های پلاسما سنتز شده و برخی از پروتئینهای پلاسمایی خاص در جایگاه های دیگر (از قبیل سلولهای اندوتلیال) سنتز می شوند.
ب) پروتئین های پلاسما به طور کلی در پلی ریبوزومهای متصل به غشاء سنتز می شوند: سپس این ترکیبات قبل از ورود به پلاسما از مسیر ترشحی اصلی سلول(غشاء اندوپلاسمیک دانه دار ـ غشاء اندوپلاسمیک صاف ـ دستگاه گلژی، وزیکولهای ترشحی) عبور می کنند. بنابراین اکثر پروتئین های پلاسما به صورت پیش پروتئین(Preprotein) سنتز

دیدگاهتان را بنویسید